อ๊ากกกกกกกกกก

            ดีทุกคน วันนี้ได้ฤกษ์อัพไง หลังจากไม่ได้อัพไปหลายวันเลย หุๆ เฮ้อ ยังไงไม่รู้ดี ตอนนี้รู้และว่าควรทำไงดี หลังจากอยู่อย่างคนไม่มีตามานานแสนนาน เมื่อวาน ม่าใช่สิ เมื่อวานของเมื่อวานอ่ะ ก็รู้ว่าไรเปงไร แล้วเมื่อวานอีก รู้ฟามจริงอย่างถ่องแท้ (งงอ่ะดิ ว่าเค้าพูดไร อิอิ อย่างนี้แหละ ตั้งใจพิมให้ไม่เข้าใจ ไม่แน่นะ คิดดูดีๆอาจจาเข้าใจก็ได้) เพื่อนก็ยังคงเป็นเพื่อน อิอิ แต่เพื่อนที่ดีหาได้ที่ไหน อ๊ากกก เข้าใจแล้วว่าใครๆทำไมถึงได้รักกริ๊ง ซึ้งจนแทบร้องไห้ มินท์1ด้วย อยากร้องไห้ อ๊ากกก จาเล่าแล้วนะ เครียด ม่ามีที่ระบาย (อย่าเอาไปบอกใครน้าเฟ้ย) เริ่มจากว่า เค้าเป็นไรไม่รู้ คงเรื่อง Potluck มั้งนะ (เค้าคิดว่านะ แต่อาจจะม่าใช่ก็ได้) แร้วเหงช่ายม้า ที่เค้านั่งเงียบไปเรยทั้งวันอ่ะ นั่นแหละๆ แล้ววันนั้น นัทซ้อมมั้ง (อ๊ากก มานึกๆอีกที วันนี้เค้าทำตัวเหมือนนัทเลย ไม่น้า เค้าขอโทษ) แล้วในที่สุดก็ไม่ได้ซ้อมสักที นั่นแหละตั้งแต่วันนั้นนะ กลับบ้านมานะ อาบน้ำ กินข้าว แล้วก็นอนเรย จำได้ว่านอนประมาณ 1 ทุ่ม มั้ง (ม่ามีไรทำเรยอ่ะ) แล้วก็ยังไงไม่รู้ พักนี้ไปโคดสายเรย เกือบเข้าแน่ะ แบบขี้เกียจตื่น ไม่อยากไป ร.ร. แระแล้ว วันต่อมา ทนไม่ไว้มั้ง นัทบอกจะซ้อมอ่ะ สักพักทุกคนก็มากันครบ แล้วนัทก็ม่าซ้อมง่า เค้าก็ม่ารู้เหมือนกัน (ความผิดเค้าใช่ไหมอ่ะที่เค้าม่าซ้อมอ่ะ) อ่อ ไม่ใช่สิ ก็ก่อนหน้านั้น นัทมานบอกว่าจากลับบ้านไปเข้าห้องน้ำที่บ้าน (เข้าที่ ร.ร. ไม่ได้ว่างั้น) แล้วมันเหมือนจาเป็นทุกวันเลยนะ แล้ววันนั้นนัทก็บอกว่าจากลับไปเข้าห้องน้ำที่บ้านอีก เค้าก็เริ่มเซงมั้ง จาไปทุกวันเรยช่ายม่ะ จาได้ไม่ต้องซ้อม เค้าก็ปล่อยเลยตามเลย อยากไปก็ไปม่าห้าม ก่อนกลับบ้านนัทก็มาถามว่าจาซ้อมไหม เค้าเหงนัทจาต้องกลับบ้านไปเข้าห้องน้ำนี่ก็เลยตอบไปว่า ไม่ซ้อมแล้วไม่มีใครซ้อม แล้วก็ต้องไปซื้อต้นไม้กันด้วยไม่ใช่เหรอ นัทมานก็โกดเค้ามั้ง แล้วสุดท้ายนัทก็ม่านั่งทำงานที่ห้องสมุด (ไหนบอกจากลับบ้านไปเข้าห้องน้ำไง) โกหกกันใช่ไหมอ่ะ เพราะอะไรอ่ะ ประชดเค้างั้นเหรอ เค้าผิดใช่ม่ะ ใช่แล้วเค้าผิดเองล่ะ ผิดที่ไม่ซ้อม เค้าเป็นต้นเหตุใช่ไหมเนี่ย แล้วไงล่ะ พอเค้าเข้าไปในห้องสมุดก็เงียบแล้วนัทก็มองเค้าด้วยสายตาแบบนั้นอ่ะ เออเค้าผิดใช่ป่ะ โคดอยากร้องไห้เลยอ่ะตอนนั้น แต่เพื่อนอยู่เยอะอ่ะ ม่าอยากร้อง แล้วมินท์1มานก็จากลับบ้าน ก่อนกลับมานเดินมาถามเค้าว่า นิเป็นไรรึเปล่า เรื่อง Potluck ใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ มันเดินมาบอกเค้างี้อ่ะ ดีนะตอนนั้นมานบังเค้าอยู่ เค้าร้องไห้แล้วอ่ะ แล้วเค้าก็เลยกลับบ้านพร้อมมินท์เลย ตอนนั้นทนไม่ไหวแล้วว่ะ ก็เลยร้องซะ ตรงป้ายรถเมล์เลย ครายๆก็มอง แล้วอะนะ โคดซึ้งอ่ะ อ๊ากกกก ตอนนั้นเริ่มคิดไรได้แล้วนะ มินท์มานปาดน้ำตาให้ด้วยแหละ ซึ้งว่ะ ยังม่าเคยมีครายทำเรยนะเฟ้ย เค้าร้องไห้มีมันคนแรกอ่ะที่ปาดน้ำตาเค้า อิอิ (พ่อก่ะแม่ยังม่าเคยเรย) แล้วเค้าก็กลับบ้านมาก็เป็นเหมือนเดิม แต่แตกต่างกันตรงที่นอนร้องไห้อยู่ วันต่อมามั้งนะ มีคาบว่างคาบนึง (จำได้ม่ะ เลยจาซ้อมกันมั้ง Potluck อ่ะ) นัทมานก็บอกให้ซ้อมไง แล้วก็เลยแยกเป็นเสียงสูงเสียงต่ำแบบที่อานัทบอกนะ ก็เสียงต่ำก็ซ้อมไปใช่ม่ะ เค้าอยากให้มินท์มาอยู่เสียงสูงมากกว่าอ่ะนะ เสียงสูงก็ซ้อมไป ก็ร้องได้กันหมดแล้วล่ะ เหลือสุมิตรอ่ะ ฝึกหนักนิดนึง (รู้สึกว่าจาเล่าข้ามไปข้ามมายังไงไม่รู้อ่ะ เอาเหอะช่างมันๆ) แล้วทั้งหมดก็ลงมาซ้อมช่ายม่ะ เหลือกลุ่มกานต์เฟิร์นแล้วก็พวกคุณผู้ชายทั้งหลายอ่ะนะ แล้วครูน้องก็ขึ้นมาคุมมั้ง ครูน้องก็ไปนั่งคุยกลับกลุ่มกานต์อ่ะ แล้วอยู่ดีๆก็เรียกเค้าไปคุยด้วย ไม่รู้สิ หลังจากเมื่อวานเริ่มตาสว่างอ่ะนะ วันนี้ก็ลืมตาแระ มันก็ใช่อย่างที่กานต์บอกเลยล่ะ เค้าผิดเอง ต้นเหตุมันมาจากเค้าทั้งหมดเลยล่ะ ถ้าตอนนั้นเค้าม่าขัดขวางพวกเบญให้ทำงานแคมป์นะ งานนี้พวกเราก็คงทำกันแล้ว เค้าเป็นตนเหตุเองอ่ะ ม่าใช่ความผิดใครเลย หุๆ เพื่อนคิดกันคนละอย่างเลยนะ รู้แล้วว่าทำไมถึงไม่ซ้อม รู้ว่าทำไมถึงไม่ทำกัน เค้าเข้าใจแล้วล่ะ แต่มันพูดไม่ได้อ่ะ เข้าใจไหมอะ มันพูดไม่ได้ ถ้าพูดไปมันจายิ่งแย่ขึ้นไปอีก คาบต่อมามั้งนะ นัทมานก็มาคุยกับเค้า ก็เรื่องเนี้ยแหละ สภาพเค้าตอนนั้นก็กำลังคิดนะ ว่าเค้าจาทำยังไงดี แล้วนัทก็มาพูดไรไม่รู้ เค้าร้องไห้แล้วนะ มาพูดแบบนั้นเค้าก็รับไม่ไหวเหมือนกันนะ คาบก่อนหน้านั้นเค้าเพิ่งไปฟังครูน้องด่ามานะ (ไม่ใช่ด่าหรอกแต่ว่าอ่ะ ครูน้องว่าทีเถียงไม่ออกแถมว่าแรงอีก ม่าแรงเท่าไรหรอกแต่มานแทงใจดำดี) แล้วก็ฟังกานต์พูดว่า ก็ในเมื่อจะซ้อมกันไม่เคยมีใครมาบอก ที่ไหนก็ไม่บอก สรุปคือความผิดเค้าอีกที่ไม่บอกมัน แล้วนัทก็มาพูดแบบนั้นอีก เค้าทนม่าไหวอ่ะ เค้าทนมาแล้ว 3 วันอ่ะ ทนอีกมานก็ไม่ได้แล้วล่ะ เค้าพยายามแล้วนะ พยายามที่จะเข้าใจทุกคนแล้วนะ เค้าเถียงกับนัทเรื่องไรได้ยินกันไหมอ่ะ เค้าก็บอกไปแบบที่เค้าคิดว่ามันตรงกับความคิดเห็นกานต์นะ บอกว่าทำไมมันถึงไม่ซ้อม แล้วไงอ่ะ นัทก็บอกว่า เหตุผลเค้าเป็นอย่างงั้นเหรอ นัทก็เถียงกลับมาว่า ก็ตอนบอกให้ซ้อมซ้อมกันไหม สนใจกันบ้างรึเปล่า กานต์ก็บอกว่า ตอนซ้อมเคยเรียกเคยบอกกันบ้างไหม แล้วเค้าควรจะทำยังไงอ่ะ อีกฝ่ายก็ไม่เข้าใจอีกฝ่าย โยนความผิดกันไปมาอ่ะ ประมาณว่ากรูไม่ผิดมันล่ะผิดว่างั้นอ่ะ ใครผิดอ่ะ ไม่มีใครผิดทั้งนั้นจริงไหม กลุ่มกานต์ก็เอาแต่เหตุผลของกานต์ นัทก็เอาแต่เหตุผลของนัท ทั้งสองกลุ่มเลยไม่มีใครยอมกันอ่ะ ไม่เข้าใจกันเลยอ่ะ ทำไงอ่ะ ตอนที่เค้าเถียงกลับนัทนะ เค้าก็พูดคล้ายๆกานต์อ่ะ พูดไม่เท่ากานต์ด้วยซ้ำ พูดแค่นิดเดียวเอง นัทก็พูดแบบนั้นอ่ะ คือเหมือนมันเป็นหน้าที่เค้าใช่ป่ะที่ต้องไปทำให้พวกกานต์เข้าใจ พอเค้าไปคุยกลับกลุ่มกานต์ กานต์ก็พูดเหมือน เค้าต้องไปทำให้นัทเข้าใจกานต์เหมือนกัน เค้าดูแล้วนะทำให้นัทเข้าใจกานต์ดูจะง่ายกว่าทำให้กานต์เข้าใจนัทอ่ะ (ใช่ม่ะ) แล้วเค้าก็พยายามแล้วนะ แต่นัทก็ยังเหมือนเดิมอ่ะ คือเหลุผลของนัทอยู่ดี เค้าจาทำยังไงอ่ะ เค้าว่านัทเข้าใจไรง่ายแล้วนะ เค้ายังทำไม่ได้เลยอ่ะ เค้าพยายามแล้วนะ เค้าไม่รู้จะทำยังไงดีอ่ะ เค้าเรยขออยู่เฉยๆดีกว่าอ่ะ เพราะทำยังไงไปมันก็ไม่มีไรดีขึ้นอ่ะ ตอนนี้เค้าร้องเพลงไม่ได้แล้วล่ะ ขึ้นเสียงสูงไม่ได้แล้ว เพราะสภาพจิตใจไม่เอื้ออำนวย หลังจากนั้น มั้งนะ อ.ให้เค้าไปเอาไรไม่รู้มั้ง อ่อ เจ๊ยันต์ให้ไปตามอ.เพชรรัตน์ ตอนนั้นยังทำหน้าใกล้ตายอยู่ ไม่รู้เหมือนกันนะว่ามินทืก่ะกริ๊งทำยังไงถึงออกมาได้ (สงสัยขอไปเข้าห้องน้ำมั้ง) แล้วกริ๊งก่ะมินท์ก็ตามเค้าออกมาอ่ะ เค้าก็งงๆนะว่าตามออกมาทำไม แล้วกริ๊งก็บอกว่า คิดว่าเค้าร้องไห้เลยตามออกมาดู มินท์เป็นคนบอกให้กริ๊งตามเค้าออกมาเองเพราะคิดว่าเค้าจาร้องไห้ ดูดิ คิดไงดีอ่ะ มีใครเคยเป็นห่วงเค้าแบบนี้บ้างไหมอ่ะ (หรือว่าเป็นห่วงแต่เค้าไม่รู้) แต่เท่าที่สังเกตดูนะ เฮ้อ มันคงเป็นแบบที่เค้าคิดแหละ ตอนนี้ม่าแปลกใจแระว่าทำไม ใครๆก็รักกริ๊ง (มั้ง) ความจริงเรื่องที่เค้าร้องไห้มานก็ม่ามีแค่นั้นหรอก เพราะถ้าแค่เรื่องนั้นเค้าคงม่าร้องไห้หรอก แต่มันมีอีกเรื่องที่บอกไม่ได้ อ่ะนะ บอกม่าได้จริงๆ หุๆ
             เฮ้อ เมื่อไหร่จาหายก็ม่ารู้ เดินลำบากชะมัดเลย ต้องทำเป็นเหมือนไม่เจ็บนี่ดิ ลำบากกว่าอีก อ๊ากกกกก
             อ๊ากกก งุงิ เฮ้อ วันนี้นั่งปั่นศิลปะแระ วันนี้วันเกิดอวนแต่ไม่มีไรให้อวนเลยอ่ะ วันนี้เค้าก็โคดโง่เลยอ่ะ ทั้งๆที่เป็นวันเกิดอวนแท้ๆอ่ะ ทำไมน้า ทั้งๆที่อวนอยากจะได้แท้ๆอ่ะ อวนเดินมาบอกกับเค้าเองเลยว่าอยากได้อ่ะ แล้วเค้าก็ปฏิเสธอวนไปแบบนั้นอ่ะ อวนต้องเสียความรู้สึกแน่เลยอ่ะ ม่าน่าเรยอ่ะ เค้าเพิ่งนึกได้อ่ะ บางทีหยุดคิดไรบ้างมานก็ทำให้รู้ว่ายังมีเรื่องบางเรื่องที่ลืมไปเหมือนกันอ่ะ เด๋วพรุ่งนี้จาไปซื้ออ่ะ รอหน่อยน้าอวน เค้าขอโทษทีลืมความรู้สึกของแกไปอ่ะ มีอีกเรื่องเค้าขอโทษที่ตวาดแกไปแบบนั้นอ่ะ เค้าไม่น่าเรยอ่ะ ทั้งๆที่เค้าก็รู้ว่าแกไม่รู้อ่ะ ทั้งๆที่แกมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ แต่เค้ายังทำกับแกแบบนั้นอ่ะ เด๋วพรุ่งนี้จาไปขอโทษต่อหน้าเรยน้า
              เก็บเงินก่อน จาไปซื้อของอย่างนึง เฮ้อ นิยายข้าเจ้า อ่านกันม่ารักษาเรย เด๋วไปซื้อปกมาใส่ดีกว่า เด๋วมันจาเน่าไปกว่านี้ ใครขโมยนิยายไปว่ะ โกดมากเรยอ่ะ อยากได้เด๋วซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดก็ได้อ่ะ ม่าเหงต้องมาหยิบไปแบบนี้เรยอ่ะ ทีหลังม่าเอามาให้อ่านแร้วง่า อ่านแล้วก็ทิ้งๆกัน
              อ๊ากกก มีแต่คนแกล้ง งุงิ แกล้งกันเข้าไปนะ อย่าให้มีโอกาสนะ จาเอาคืน งุงิ
              พี่ใช้ทำงานอีกแระ นอนดึกอีกแล้วเรา เฮ้อ ไปดีกว่า ไปทำงานแระ
             
            

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s