กลับบ้านแว้ว

            เย้ ดีใจเจงๆเรย ในที่สุดก็กลับบ้านแร้ว โคดโหดเรย
            วันแรกเรยนะ ก็นั่งรถไปเนี่ยแหละ แร้วแบบประมาณว่ายังไม่รู้ชะตากรรมอ่ะ สนุกสนานกานเต็มที่เรย ผู้ ช ห้องเราไป 6 คน ส่วนผู้ ญ ขี้เกียจนับอ่ะ (ท๊อปมานเข้า ร.พ. มั้งนะ) ตอนแรกผู้ ช ก็นั่งข้างหลังกันดีอ่ะ สักกพักมันเริ่มกระเถบมาข้างหน้า พีทมานมานั่งข้างนัท หุๆ แร้วพีทมานก็เริ่มลวมลามนัท แต่นัทก็ม่ายอมหรอก จิกผมพีทไว้  (แต่มานม่าติดเพราะผมพีทสั้น หุๆ) แล้วสองคนนั้งมันก็เล่นไปเล่นมาแบบนั้นจนถึงค่ายอ่ะ เอาเป็นว่านัทโดนพีทหอมแก้มไป 2 ทีแระกัน แร้ววันนั้นพีทมานก็หม้อไปทั่วเรยอ่ะ เปิ้ลก็โดน หุๆ ระหว่างไปนะ เค้าเปิดเพลงใช่ป่ะ เพลงเจ็บมากมากอ่ะ อิอิ ฟังแร้วลองคิดลึกๆดูดิ อิอิ เจ็บมากมาก อิอิ แร้วก็มานถึงค่าย พอเหงสภาพค่ายกำลังใจเริ่มหมด ขอตัดตอนเรยล่ะกัน ยังดีนะได้อยู่กองเดียวก่ะเพื่อนหมด ไปถึงโดนลุกนั่งเรย ตอนแรกก็ยังดีๆอ่ะ โดนบ่อยเริ่มปวดขาแระ แร้วก็เดินทางไกลเรย 6 โล มานม่าใช่แค่เดินนะ วิ่งด้วย แร้วแบบตอนนั้นขามานเริ่มล้าจากการลุกนั่งแร้วอ่ะ (แต่เค้าเรียกว่ากอดคอกันอ่ะ แร้วชอบสั่งให้นั่งค้างไว้อ่ะ) ระหว่างทางมีป้ายสีไรไม่รุ ป้ายผมด้วย แร้วมันล้างไม่ออกอ่ะ (มันติดหน้าไปถึงวันที่ 2 อ่ะ ทั้งๆที่ล้างแล้วล้างอีกอ่ะ) แร้วก็กลับมาทำกับข้าวกินเองตอนเย็น โคดภูมิใจในต้มยำกลุ่มเค้าเรย อร่อยๆ แย่งกันจนหมด ปลิ้มมาก ปลาดุกก็อร่อย อ่ะนะ แร้วกลุ่มหญิงไปทำไรให้ครูฝึกไม่พอใจไม่รุอ่ะ โดนแกล้งตลอดเรยอ่ะ แร้วพี่เลี้ยงกองเค้านะ ชื่อนพ รู้สึกจาปลื้มเปิ้ลเปงพิเศษ เปิ้ลมานเรยซวย แล้วก็เรียกเอยก่ะกริ๊งก่ะโฟมบ่อยๆ เพราะว่าดัดฟัน เฮ้อ ซวยไหมเนี่ย ต่อไป กลางคืนตอนแรกนึกว่าจาแบบโหดนิดเดียวนะ ที่ไหนได้ โหดโคดๆ ให้กอดคอเกือบร้อยอ่ะ (แต่ถ้ารวมๆแล้วทั้งวันก็เกินร้อยอ่ะ) แร้วกว่าจาปล่อยไปนอน ตีหนึ่ง รู้สึกตัวเองน่าสงสารจังเลยง่า แต่สงสารผู้ชายมากกว่าอ่ะ โดนเยอะกว่าเยอะแระอ่ะ กอดนอนกอดคออีก 200 เหอๆ แร้วก็เข้าฐานตอนกลางคืน จากริ๊ดไรกันก็ม่ารุ ม่าเหงมีไรน่ากลัวเรย (พูดเจงๆจากใจจริง แต่เอยมานกลัวมากมายอ่ะ มืองี้เย็นเชียว ตอนเดินก็กอดแล้วก็ดึงเสื้อเค้าเกือดหลุดเรย หุๆ) ไปถึงนอน ผ้าห่มไม่มี แร้วมานหนาวโคดอ่ะ เรยต้องอาศัยผ้าเช็ดตัวห่ม (แร้วคิดสภาพนะ น้ำไม่ได้อาบ ไอ้สีที่อยู่บนหน้าก่ะหัวก็ล้างไม่ออก แร้วนอนทั้งอย่างนั้นอ่ะ) นอนไม่หลับเรยอ่ะ ตื่นตี 5 ครึ่งอีก อยากกลับบ้านอ่ะ
            วันที่สอง ตื่นมาลุกแทบไม่ขึ้น แร้วดันให้ออกมาวิ่งอีก แร้วก็ออกกำลังกาย ปวดขาโคดอ่ะ อ๊ากกกก หนาวเว้ย แร้วก็กินข้าวมั้ง จำไม่ได้อ่ะ แร้วก็เข้าฐานตอนกลางวัน ไปฐานแรกเค้าก็ตกน้ำแล้วก็เปียกอ่ะ บ้าโคดอ่ะ ทั้งๆที่น้ำมันสูงแค่เเอวอ่ะ คนอื่นก็เปียกแค่เอวอ่ะ แต่เค้าตกอ่ะ ท่าไหนม่ารุ จมไปทั้งตัวเรย แบบว่าหงายลงอ่ะ เซงมาก แร้วก็ไปเล่นฐานอื่นต่อไปเรื่อยๆม่ามีไร แร้วก็ปล่อยให้ไปอาบน้ำ น้ำหมด อ๊ากกกกก เค้าจาอาบยังไง อ่อ ตอนเดินกลับจากบานจะมาอาบน้ำนะ มานจาผ่านห้องน้ำชายก่อน อ๊ากกกก ใครพานำมาไม่รุ้ ตอนแรกเดินไปยังไม่ถึงก็ไม่รู้พวกที่อยู่ข้างหน้ามานกริ๊ดไรกัน พอกริ๊ดแร้วมานก็รีบวิ่งกันไปเรย พอเหง อ่อ เข้าใจแระ ก็แม่งเล่นเดินกันออกมาไม่อายใครเรยอ่ะ ขนาดผู้หญิงเดินผ่านยังม่ารุสึกไรอ่ะ เฮ้อ แร้วก็มากินข้าว คราวนี้กินมือเจงๆอ่ะ อ๊ากกกก กินมืออ่ะ T^T แร้วก็ไปนั่งฟังอบรมมั้ง ขาเริ่มไปแระ เพราะโดนลุกนั่งเกือบทุกชั่วโมงมั้ง แร้วก็ซ้อมการแสดงรอบกองไฟ จบ ข้ามตอนๆๆๆ ขี้เกียจเล่า แร้วก็การแสดงรอบกองไฟ เอยก่ะเปิ้ลแร้วก็ป้าแสดงด้วยแหละ อิอิ โคดชอบหื่นกามเรนเจอร์อ่ะ ฮาได้ใจโคดๆ แร้วก็จบ เพระขี้เกียจพิม จาไปนอนแร้ว แร้วก็โดนลกนั่งอีก แต่วันนี้น้อยหน่อย (คงเพระสงสารที่ขาล้าแร้วมั้ง ขอบคุณมากๆ) แร้วก็นอน ตอนแรกคิดว่าเป๋าตังคืหายซะแระ อยู่ในกางเกงตัวเก่านี่เอง
             วันที่สาม อ๊ากกกก ดีใจเฟ้ย จาได้กลับบ้านแร้ว อดทนเต็มที่ ใจไหว แต่กายไม่อำนวยอ่ะ อ๊ากกก พอๆ จบ ขี้เกียจเล่า บนรถดีก่า พีทมานมาอีกแระ แต่คราวนี้มานั่งก่ะเปิ้ล ดูสภาพผู้ชายแร้วสงสารโคดอ่ะ หนึ่งมานนั่งเงียบเรยอ่ะ ถ้าไม่มีไรกินก็นั่งเงียบๆกันอ่ะ แร้วพีทมานก็เริ่มแระ ก่ะเปิ้ล เฮ้อ อารายกานก็ไม่รุ้ ขามาคุงขากลับอู้ (อู้ คือฉายาใหม่ของเมเปิ้ล) เดเจงๆ แร้วก็ไปวัดพระบาทน้ำพุ หุๆ ม่าเหงมีไรเรยอ่ะ ตอนนี้พีทเริ่มเบื่อแระ สงสัยเหงว่าผู้หญิงม่าสนใจเรยไปหม้อผู้ชายแทน อ๊ากกกก ไม่เลือกเรยนะ แร้วก็ขึ้นรถ นอนกอดแร้วก็ซบกันอยุ๋นั่นแหละ หุๆ กริ๊งก็ห้อมแก้มแอล พอกันเรย ตัวแอลโคดเค็มอ่ะ (เค้ากัดแอลมา แต่กริ๊งคิดว่าเค้าดูดแขนแอลอยู่ เรยจับแขนอีกข้างแอลไปดูด แต่เค้ากัดมานน้าเฟ้ยเปงรอยฟันเรย เพื่อ 5 บาท นิสู้ตาย) แร้วแอลมานก็เรยดูดแขนกริ๊ง (ม่าเหงเปงรอยเรยอ่ะ) หนึ่งมานกินมะขาม แร้วมานก็ทำพิษ หนึ่งปวดท้อง นั่งเงียบไปเรย พีทมานก็ยังไม่เลิก ป้อนขนมนัทตลอดทางเรย โอ๊ย มดกัดเว้ย ตอนขามานะ สงสารเอยโคด โดนนัทก่ะพีทเบียด ขากลับเค้าก็เปงเหมือนเอย คือโดนเปิ้ลก่ะพีทเบียด เฮ้อ ไรว่ะ แร้วเค้าซื้อติมมากินนะ พีทมานกัดไปครึ่งนึงอ่ะ แร้วแอลก็กัดต่อ สักพักแอลก็อม แร้วพีทก็อมต่อ ต่อด้วยไบร์ท สรุป ไอติมกรู T^T พีทตะกละโคด กินไรได้กินหมด ได้ข่าวว่ามานยังไม่เสียเงินสักบาท งุงิ จบ มาถึง ร.ร. เดมาก กลับบ้านมา เปิดคอมเรย จาลงแดงแร้ว อ๊ากกกก เปิดมา บอร์ดเน่า T^T เสียเรย แร้วก็ไปอาบน้ำ ผิวมานปห้งแร้วมานก็แตกอ่ะ โคดแสบเรย แร้วก็มานอัพเปสเนี่ยแระ แร้วตอนนี้ก็จาไปนอนแร้วด้วย เพราะปวดขามากกกกกกกกกกก ไปแระน้า สุดท้าย คนหัวโล้นเปงไร เย็ดเป็ด อิอิ
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

xkcd

The blag of the webcomic

ความรู้สุขภาพจิตและปัญหาสุขภาพจิต

แหล่งรวมบทความด้านสุขภาพจิตที่ "น่าเชื่อถือ" สำหรับคนไทย

Mck's Movie

ความเห็นหลังชม และบทวิจารณ์หนังประจำสัปดาห์

withinsky

this is the space that belongs to me

Khim's Blog

Movies Books Manga

ศาสตร์และศิลป์ที่สอนในเมืองไทย

รายวิชาที่มหาวิทยาลัยเปิดสอนในเมืองไทย พร้อมคำจำกัดความและขอบเขตของวิชา

Biochem Insider

'Give a man a truth and he will think for a day..Teach a man a reason and he will think for a lifetime' - Anonymous

basicbiochem

the heart of science, the chemistry of life, basically biochemistry

dopeahmeanbio

Basically...this blog is being written to gain 10% for my BioChem grade. But in all honesty, i'm a Bio nerd and always bring scientific weird random facts in my daily conversations. So im gonna use this blog to share my nerd-iest thoughts and introduce you to the wonderful world of science! Welcome! :)

inkedbiochemist

swim upstream and you will become a dragon...

Mr.VOP

Love is not about who you live with ... It's about who you can't live without

Kritdikorn Wongswangpanich's Blog

Political Crisis (basically in Thailand)

No-Face

Our destinies have been entwined, but never joined

ilnostroposto

Just Our Happy Place and Peace

Cerebral Dopamine

News about your brain for your brain

ปรัชญาภาษา

รวมความคิดเกี่ยวกับภาษาและความหมาย

ขนมหวานไทย

ขนมหวานไทยอนุรักษ์ไว้แก่ชนรุ่นหลัง

Pradthana's Weblog

Just another WordPress.com weblog

%d bloggers like this: