OASIS

            เปิดมาด้วยความช็อกที่สุดถึงที่สุด คอมช้านมันเกิดอะไรขึ้นง่า เมื่อความแค่ดึงปลั๊กออกโดยไม่ได้ปิดเครื่องเอง อ๊าก สภาพตอนนี้เหมือนเพิ่งลง Window ใหม่เลย Desktop โล่งว่างเปล่ามาก บีจีก็เป็นรูปต้นแบบ taskbar ก็สีน้ำเงิน Vista ช้านหายไปไหนเนี่ย มันไปหมดเลยอ่ะ เศร้ามากมาย เพราะตอนแรกจะเปิดอัพเปสตอนเที่ยงคืนอ่ะ เปิดมาเจอคอมเป็นแบบนี้แทบร้องไห้อ่ะ เมื่อวานซืนนู้นติดไวรัสอะไรก็ไม่รู้ ลบไม่เป็น ลบไปลบมาเครื่องเน่าเลย เศร้า งิ๊ดๆ เรยตัดสินใจปิดคอมเรย แร้วก็มาดูทีวีก่ะน้องต่อ ดูเพลินเรย ผ่านไปครึ่ง ชม. เปิดคอมอีกรอบ นั่งลุ้นอยุ่ว่ามันจะเป็นยังไง อ๊ากก อยากกริ๊ดให้ลั่นบ้านเรย มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว อ๊าก ดีใจๆๆๆๆๆ แต่……… มันอืดโคดอ่ะ ก็เลยตัดใจปิดไป เปิดใหม่ตอนบ่ายของวันนี้ อ๊ากกกก เร็วโคด ดีใจๆๆๆๆ จบดีกว่าเน๊อะ ไม่รุจะพูดไรอีกและ

             เมื่อวานไปงานหนังสือมา เอิ้กๆ ไปก่ะแพร แล้วก็ มินท์1 แร้วก็แม่ข้าพเจ้าเอง ตอนแรกเลือกตั้งนานว่าจะใส่ชุดไหนไป (เลือกทำไมไม่รูในเมื่อชุดในตู้มันก็มีอยุ๋ไม่กี่ชุด) เลือกใส่สีขาวแล้วกัน เอิ้กๆ พอแม่มา เออ แม่ก็ใส่สีขาวอีก เอิ้กๆ สักพักแม่ไปตัดผมอ่ะ ก็เลยนัดมินท์ไปเจอที่ร้านตัดผม มินท์มานก็ใส่สีขาวอีก ไปๆมาๆ เลยนั่งทายก่ะมินท์เล่นๆว่า แพรจะใส่สีขาวด้วยรึเปล่า พอแพรมา สีขาวเจงๆด้วย ไม่ได้นัดกันนะเนี่ย ฮิยะๆ แร้วก็ไปหัวลำโพงกันเพื่อนั่งรถไฟฟ้าไปศูนย์สิริกิติฯ เอิ้กๆ บันไดเลื่อนเค้ามีให้ เราไม่ใช้ เราลงบันไดครับท่าน ก่ะลังกินโรตีบอยเรย พนักงานประกาศห้ามกินอะไรในสถานีซะงั้นอ่ะ อดเรย แร้วก็ไปถึงอ่ะ โคดร้อน และคนโคดเยอะเลย ไปถึงก็ไปซื้อจุดจบก็ เล่มที่ 13 ออกแล้ว รอมันมาตั้ง 1 ปี หุๆ ตอนจบก็มาแร้ว (อ่านแร้วมันเหมือนยังไม่จบอ่า อ๊ากกกกกกกก มีแววได้ซื้ออีกแน่เรย) เดินผ่านแจ่มใสคนเยอะจนซื้อไม่ได้อ่ะคิดดู ปีนี้เรยไม่ซื้อเรย (คือมันจะมีบูทใหญ่แจ่มใสอ่ะนะ ถ้าใครฉลาดหน่อยก็จะเดินลงมาซื้อบูทย่อยของแจ่มใส่ที่ข้างล่าง โซน ซี1 หนังสือเลือกได้ด้วย เพราะไม่มีคนเลย ลดเยอะกว่าอีก) เปลืองเจงๆ แร้วแบบตามันไปสะดุดก่ะบูทนึง Boy’s Love เอิ้กๆ เลือดกรุ๊ป Y อย่างเค้าก็เรยเข้าไปดู เออ พอเข้าไปมีแต่คนมองอ่ะ เซงมากเรย ถ้าปกหนังสือมันไม่เขียนว่า Gay’s Diary นะ จะซื้อแล้ว เฮ้อ ไม่น่าเรย อ่านแร้วเสียอารมณ์หมด (คำเตื่อน หนังสือประเภทนี้ไม่เหมาะแก่คนเลือดกรุ๊ป เอ บี หรือ เอบี เหมาะสำหรับบุคคลที่มีเลือดกรุ๊ปวายเท่านั้น -* สโลแกนของหนังสือประเภทนี้เรยนะ) แร้วก็ไปเดินบัณฑิตแนะแนวอ่ะ ซื้อหนังสือเรียนมา 5 เล่ม (ถึงจาร้ากดงบังแต่ก็ไม่ทิ้งเรียนนะค่ะ ฮิยะๆ) คือเดินไปเดินมา แพรก่ะมินท์ยังไม่ได้สักเล่มอ่ะ แต่นิหมดไปเป็นพันแล้วอ่ะ  ไปเจอร้านขายจิ๊กซอว์ ร้านเนี้ยซื้อทุกปี (ต่อไปเคยสำเร็จสักปีด้วย) แต่ ขอโทด ปีนี้มีนมีดงบังตั้งสองลาย อ๊าก ซื้อสิครับท่าน ซื้อไปฝากเปิ้ลด้วย อิอิ แร้วแบบหัวใจมันเรียกร้อง ต้อซื้อหนังสือ Love Story จนได้ เฮ้อ เอาน่า นิดเดียวเอง ไปบูท I Like ปกไม่สวยไม่ซื้อ เรยซื้อปกดงบังก่ะปกเทปเปมา (เทปเป น่าร๊ากกกก อิอิ) แร้วก็ซื้อซินเซียมา เอิ้กๆ หนักชิบ มินท์มาก็ไปซื้อหนังสือไรมาไม่รู้ 30 เองง่า เหมือนหนังสือแจ่มใสเรย แร้วก็ไปบลิสอ่ะ (ใครจะรู้ไหมว่า บลิสอ่ะ มันสำนักพิมพ์ของแกรมมี่อ่ะ กรุรักแกรมมี่) ไปซื้อมิเกะเนะโกะ คินดะอิจิ แร้วก็ซายากะมา (มันออกปีล่ะเล่มอ่า ออกเพิ่มทุกปี) เนี่ยปีนี้อ่ะ ซื้อน้อยนะ น้อยโคดอ่ะ (เหมือนกับปีที่ผ่านๆมา) แร้วก็ไปซ์อปก (ปกมานขึ้นราคาอ่ะ) ความจิงที่มางานหนังสือเนี่ยจามากินไอตินร้านนึง โคดอร่อยอ่ะ ปีที่แร้วกิน ครีมอร่อยโคด ปีนี้เรยจากินให้ได้เรย 45 บาทแน่ะ พอซื้อมา เอิ้กๆ มันเป็นครีมธรรมดาอ่ะ ไม่ใช่ครีมแบบปีที่แร้วอ่ะ โอ๊ย เศร้า แร้วก็กินข้าวขาหมู (ที่นี่โคดอร่อยอ่ะ) โดนเหยียบเท้าตั้งหลายรอม เมื่อยด้วย พอกลับบ้านนะ นั่งรถไฟใต้ดินใช่ม่ะ ก็แบบคนมันเยอะไง แร้วขี้เกียจขึ้นบันไดเลื่อน เรยขึ้นบันไดก่ะมินท์แทน ก็ตอนแรกขึ้นกันสองคนอ่ะ สักพักคนขึ้นตามมากันเต็มเลยอ่ะ เอิ้กๆ (ผู้นำอ่ะน้า อิอิ) เค้าเป็นโรคๆนึง กลัวไอ้ที่อ่ะไรอ่ะ ที่มันเป็นช่องแร้วให้เอาเหรียญไปจ่ออ่ะ แร้วมันจะให้เราผ่านไปได้อ่ะ เค้าเคยโดนหนีบครั้งนึง กลัวไปเรยอ่ะ เฮ้อ แร้วก็ไปนั่งรอพ่อที่หัวลำโพง คนมองเดินไปมามันก็มองเค้าอยุ่นั่นแหละ มองทำไมก็ไม่รุ้ เค้าเรยแกล้งพูดก่ะแพร มีตำรวจเดินมาสองคนไง แร้วก็มองเค้าแปลกๆ เค้าเรยแกล้งพูดก่ะแพรว่า "เค้าจะจับเราไหมอ่ะ" เท่านั้นแหละ ฮาแตก แร้วตำรวจสองคนนั้นมันก็มองอยู๋นั่นแหละ ตอนนี้ใครเดินไปเดินมาก็มอง งงว่ะ มองไรกันว่ะ แร้วระหว่างนั่งรถกลับบ้านนะ ก็แบบเอาหนังสือมาดูกันไง เฮ้ย มินท์มันซื้อ Gay’s Diary อ่ะ เรยยืมมันมาอ่านซะเลย มันเข้าใจผิดคิดว่าคนเขียนชื่อ Gay’s Diary อ่ะ เหอๆ แพรก็ซื้อแต่หนังสือเรียน เค้านี่ซื้อแม่งหมดเรย อยากได้ไรก็ซื้อ จบ หมดไปเยอะเหมือนกันนะครั้งเนี้ย

             ฮิยะๆ ทัดโทรมาจากอินเดียเฟ้ย (มันรวยช่างมัน ไม่เปลืองค่าโทรเรยเฟ้ย) เพิ่งรุนะว่าที่อินเดียมี เลย์ รสมะตะบะ ด้วยอ่ะ (ทัดบอกจะซื้อมาฝาก อิอิ) เค้าก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมคุยโทรศัพท์แร้วต้องทำเสียงแบบนั้นอ่ะ (เสียงอย่างนั้นอ่ะ ที่ทุกคนไม่ชอบอ่ะ) มันชินอ่ะ เง้อ เฮ้อ ไม่เข้าใจ ดูท่าทัดมันคงไม่อยากคุยก่ะเค้าสักเท่าไหร่มั้ง โทรมาเพื่อถามว่าได้ออนเอ็มบ้างรึเปล่า เอิ้กๆ คนไทยเต็มเรยอ่ะ ที่อินเดียอ่ะ คุยโคดนานอ่ะ 15 นาทีมั้ง (นี่ก็นานแร้วนะ สำหรับทางไกลอ่ะ)

              วันนี้ก็คงกลับมาจากสิงคโปรแร้วสินะ หุๆ พีทมันลงทุนเน๊อะ โทรหานัทอ่ะ (มันโทรใช่ม่ะ?) เอิ้กๆ ไปเดกว่า หมดเรื่องเล่า

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

xkcd

The blag of the webcomic

ความรู้สุขภาพจิตและปัญหาสุขภาพจิต

แหล่งรวมบทความด้านสุขภาพจิตที่ "น่าเชื่อถือ" สำหรับคนไทย

Mck's Movie

ความเห็นหลังชม และบทวิจารณ์หนังประจำสัปดาห์

withinsky

this is the space that belongs to me

Khim's Blog

Movies Books Manga

ศาสตร์และศิลป์ที่สอนในเมืองไทย

รายวิชาที่มหาวิทยาลัยเปิดสอนในเมืองไทย พร้อมคำจำกัดความและขอบเขตของวิชา

Biochem Insider

'Give a man a truth and he will think for a day..Teach a man a reason and he will think for a lifetime' - Anonymous

basicbiochem

the heart of science, the chemistry of life, basically biochemistry

dopeahmeanbio

Basically...this blog is being written to gain 10% for my BioChem grade. But in all honesty, i'm a Bio nerd and always bring scientific weird random facts in my daily conversations. So im gonna use this blog to share my nerd-iest thoughts and introduce you to the wonderful world of science! Welcome! :)

inkedbiochemist

swim upstream and you will become a dragon...

Mr.VOP

Love is not about who you live with ... It's about who you can't live without

Kritdikorn Wongswangpanich's Blog

Political Crisis (basically in Thailand)

No-Face

Our destinies have been entwined, but never joined

ilnostroposto

Just Our Happy Place and Peace

Cerebral Dopamine

News about your brain for your brain

ปรัชญาภาษา

รวมความคิดเกี่ยวกับภาษาและความหมาย

ขนมหวานไทย

ขนมหวานไทยอนุรักษ์ไว้แก่ชนรุ่นหลัง

Pradthana's Weblog

Just another WordPress.com weblog

%d bloggers like this: