not alone??

สงสัยยุนโฮจะอาร์ต
เริ่มจาก ถุงเท้าสองสี
ก็นะๆๆ ดูดีๆ
พักนนี้ทำไมชอบผูกหูกระต่าย
แล้วก็อัลบั้มภาษาอังกฤษ JYJ
เง้อ สู้ๆ
เอาแบบเป็นกลางไม่เข้าข้าง
แบบว่า ภาษาอังกฤษอ้ะ โอเคแล้ว???
ไม่รู้ดิ เค้าก็ชอบ SM ตรงที่เขาเตรียมให้พร้อมก่อนที่จะไปตีตลาดที่ไหน ไรเงี้ย
ขนาดปาร์คบางครั้งเค้ายังฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าฮีพูดอะไรอะ
แบบ…ไม่รู้ดิ อาจจะเป็นอะไรที่เกินความคาดหมายก็ได้
ก็อัลบั้มนี้มันมีอะไรเยอะแยะ
แต่ช็อกที่สุดก็ปกเนี่ยแหละ
เห็นแล้ว เง้ออ ปาร์คโคดมั่นอะ
เออ ไม่หล่อทำไม่ได้นะเนี่ย
เปิดเถิกซะ ไม่ได้เปิดธรรมดานะ เปิดหมดเลยอ้ะ
ตอนแรกดูรูปธรรมดาก็ตกใจและ แสบตามาก ฮ่าๆ
คิดอยู่ว่า ช่างกล้า ฮ่าๆ
มั่นมาก
มาดูปกจริง เออ ผมทรงนี้มันก็เข้ากันดีเหมือนกันแหละ
ไม่ดิ ดีเลยแหละ
บางทีทำอะไรไปเลยมันก็ดีหมือนกันอะเน้อะ อย่าแคร์สื่อ ฮ่าๆ
แมวแจโคดน่ารัก ><

ไปเรียนดาว้องก์ เซงมาก
พักนี้ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเลยอะ

เค้าชอบมะพร้าวจริงๆนะ
ไม่ใช่เพราะจุนซู ไม่ใช่เพราะอะไร
แต่เค้าชอบจริงๆ
บางทีที่เค้าชอบมะพร้าวมันอาจมีที่มาที่ไปจากดันกิ้นก็ได้
น่ารักดีออกคำว่า โคโค่ นะ งื้อ โคโค่จัง
เค้ารู้แล้วว่าถ้าเค้าเลี้ยงอะไรซัอย่างเค้าจะตั้งชื่อว่าอะไร
โคโค่เนี่ยแหละ
น่ารักได้อีก

เกลียดบรรยากาศแบบนี้แฮะ
ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า
ไม่น่าไปรู้จักไอเกมบ้าๆนั่นเลย
เออ มันก็เป็นเกมที่ดีอะ ลึกซึ้งดี
บรรยากาศมันก็ไม่ได้น่ากลัวมากมาย
แต่มองแล้วมันหลอนๆยังไงไม่รู้
ให้ตายดิ
แต่เค้าชอบนะ เกมลึกซึ้ง เน้อะๆๆ  ยังไม่กล้าเล่น นี่มันดึกแล้วอะนะ
มันคงไม่ยากมั้ง ยากอะคงไม่ยาก แต่ไม่กล้าเล่น
The path งื้อ ชื่อก็หลอนแล้วอ้ะ บ้าบอ ๆๆ
หนูน้อยหมวกแดง เหมือนจะน่ารักนะ แต่หน้าแม่งโคดหลอนเลยอ้ะ
เซงๆ รู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่คนเดียว
เง้อ leave me alone pleaseeeeee
ชักจะพร่ำเพ้อ
หวังว่าเค้าคงรู้สึกไปเอง
ไม่รู้ว่าพักนี้นอนเยอะไปรึเปล่า ตกใจอะไรง่ายอะ
ฟุ้งซ่านมาก
กลับมาเรื่องหนูน้อยหมวกแดง เค้าชอบเรื่อง Original มากกว่าแฮะ
ไม่รู้ดิ ไม่รู้ว่าไอที่เค้าชอบมันเรียกว่า Original รึเปล่า
แต่เค้าชอบ Old version อะ Bad Ending ทำนองนั้น
รู้สึกมันไม่หลอกลวงดี ไอเวอร์ชั่นเด็กๆอ่านกันอยู่เนี้ย แม่งโคดใส่สี
อะไรโลกมันจะสวยงามขนาดนั้น – -“
แต่ก็อีกอะ จะเอาเวอร์ชั่นเลือดสาดให้เด็กอ่านมันก็กระไรอยู่
หรือนี่ตรูจะแก่แล้ว T^T ถึงได้รู้สึกอะไรเช่นนี้

กำหนดจุดมุ่งหมายในชีวิต
ก็คิดไว้นานแล้ว ตั้งแต่อ่านรองเท้าบัลเล่ต์จบเมื่อหลายเดือนที่แล้ว
เค้าจะต้องจารึกชื่อเค้าในประวัติศาสตร์ ใช่
รู้สึกเหมือนเป็นความเพ้อฝันอันยิ่งใหญ่ยังไงไม่รู้
ก็นะ

มีที่เรียนกันเยอะแยะ
อิจฉาวะคะ..
หรือณิชาจะเลือกมากไป
มาคิดดูอีกทีนะ
เค้าก็คิดอยู่ว่า ระบบมันจะยังไงก็ช่างเหอะ ถ้าเราพร้อมของเรามันก็จบแล้วละ
พวกที่ว่าๆกันเนี่ย เพราะตัวเองเสียผลประโยชน์ทั้งนั้นแหละ
จริงๆนะ มันอาจจะมีส่วนน้อยที่ไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าคิด แต่เค้าก็ออกจะมั่นใจอยู่ว่าเค้าคิดถูก
เค้าก็ว่าหน่ะนะ บางทีการเปิดประเด็นอะไรเล็กๆน้อยมันก็หลั่นล้าดี

ประมวลเหตุการณ์
เมื่อวันพุธไปโรงเรียนเรื่องใบรบรองมหิดลนั่นแหละ ตอนได้ใหม่ๆเค้าก็เช็คแล้วนะ
ก็ลืมไปว่ามันต้องมีเขียนด้วยว่า ม.4 ม.5 เรียนที่ไหน
คือเค้าเข้าใจว่าอาจารย์เขาคงเข้าใจว่าให้ระบุว่า ณ ปัจจุบันเป็นยังไงหน่ะนะ
แต่มันต้องกรอกไม่ใช่เหรอ สงสัยก็เลยโทรไปถาม
เออ ต้องกรอกแฮะ
ก็เลยไปทำซะ
ระหว่างรอก็โง้โง่ แทนที่จะไปดูคะแนน ก็ไม่ไปดู แต่ช่างเหอะ ถึงรู้ไปมันก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้
แล้วก็รู้สึกผิดนิดหน่อยที่ว่าดันไปร้องไห้ในวิชาการซะงั้น
คือตอนนั้นก็รีบๆ เพราะวันนั้นมีเรื่องที่ต้องทำเยอะแยะเต็มไปหมด
เค้าก็เลย เออ ไม่รอแบบพิมพ์ก็ได้ เพราะเค้ามีแบบเขียนอยู่ ให้เขาปั้มให้เลยก็ได้
ก็เลยไปบอกเขางั้น เขาก็เลยว่ากลับมาว่า รอไม่ได้รึไง ไรทำนองเนี้ย เค้าก็บอกว่า ก็รอไม่ได้อะดิ
ไม่ได้ใช้คำพูดแบบนั้นนะ
คือเค้าจะรีบไปศิริราชไง เมื่อเช้าหมอโทรมาบอกว่าคุณป้าคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน เพราะเครื่องช่วยหายใจก็เอาไม่อยู่แล้ว
ตกใจดิ เค้ากะว่าจะไปเยี่ยมป้าวันเสาร์นี้ ตั้งแต่ป้าเข้าร.พ.ยังไม่ได้ไปเยี่ยมซักครั้ง แล้วนี่ถ้าเป็นอะไรไปก่อนเค้าต้องเสียใจมากๆแหง
แต่คือใครๆก็บอกว่าให้มาจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปหาป้า
ตัดกลับมาที่วิชาการ เค้าก็เลยบอกไปว่าจะรีบไปหาป้าไรงี้
ก็เลยออกแนวพูดไม่ออกไปตามๆกัน
เค้าก็เลยนั่งรออยู่ตรงนั้นแหละ ตอนนั้นอยากออกมาซื้อน้ำกินมาอ้ะ แต่ก็นะ ช่างเถอะ เพื่อแสดงความตั้งใจว่าเรารีบจริงๆ
แล้วก็แบบเลวเล็กน้อย ตอนนั้นเค้าก็คิดถึงป้าอยู่นะ นี่ณิชาจะเป็นหลานที่เลวมากอะถ้าไม่ได้ไปดูแลป้าก่อนที่เขาจะไปหน่ะนะ
ป้าเลี้ยงเค้ามาตั้งแต่เด็กๆเลยเห้อะ
ก็เลยนั่งร้องไห้ ไม่รู้ดิ มันร้องเอง
เอาจริงๆเค้าก็ไม่ได้ซาบซึ้งมากขนาดนั้นไง คือก็ซึ้งแหละ แต่ไม่ต้องขนาดร้องไห้ในที่สาธารณะก็ได้
แต่ผลดีก็คือ พี่เขาก็รีบทำให้เลย ฮ่าๆ
รู้สึกเลวๆแฮะที่คิดอะไรแบบนี้ คือไม่เห็นจำเป็นที่เค้าจะไปบอกวิชาการแบบนั้น บอกเพื่อ??
เหมือนใช้ประโยชน์อะไรซักอย่างจากเรื่องนี้ก็ไม่รู้ เลวๆแฮะ ไม่ปลื้มเท่าไหร่
แต่เหอะ ณิชาเป็นคนอะค่ะ
ลืมๆ ระหว่างนั้นก็โทรหาเพื่อนด้วยว่าใครได้แบบพิมพ์ไปไรเงี้ย ให้มาแก้
แต่บางทีความหวังดีของเค้ามันก็วุ่นวายไป ไม่จำเป็นเท่าไหร่
แต่ก็กันไว้ไม่ดีกว่าเหรอ? จะได้ไม่มีปัญหาตอนหลัง
ก็โทรได้ก็โทรนั่นแหละ
แต่ส่งแบบนั้นไปก็ผ่านมั้ง เพราะรู้สึกของลูกปลาจะผ่าน
เปลืองค่าโทรจริงๆ – -“ ไร้ประโยชน์มาก
เจอเขมด้วย ยังคงมาเยาะเย้ยเรื่องเคมี
ไม่ได้แฮะ นี่มันต่างกันเกินไปแล้ว
ไม่ได้ๆ ถึงเขมจะเก่งกว่า แต่อันนี้มันต่างกันเกินไปแล้ว
เขมก็ยังถือว่าระดับกลางๆค่อนไปทางต้นของประเทศ นี่ถ้าห่างกันขนาดนี้ ณิชาไม่โดนถีบลงมาระดับล่างแล้วเหรอ?
ไม่ได้ ความเสี่ยงสูงไป ณ จุดๆนี้ต้องมองอะไรกว้างๆ นี่มันกว้างไปรึเปล่า?
ช่างเหอะ

ต่อ ก็นั่งรถไปศิริราชต่อ ขึ้นไปเยี่ยมป้าที่ตึกอัษฏางค์ หาในแผนที่ตั้งนาน ตาเซ่ออ้ะ
มันคือตึกที่เค้าเดินผ่านทุกครั้งที่เข้าศิริราชนี่หว่า
ก็ขึ้นไป
ไปเจอพี่ในลิฟต์ ตอนแรกก็คุยกันเป็นตุเป็นตะเรื่องทำไมประตูลิฟต์ไม่ยอมปิด
ช่วยหาทางแก้ไรงี้ คุยแบบคนไม่รู้จักกันอ้ะ
มองหน้าไปมองหน้ามา เอ้า พี่เค้าเองนี่หว่า
แล้วก็เข้าไปเยี่ยมป้าด้วยกัน
เจอพี่ที่ค่ายไซลิงค์ด้วย แต่พี่จำณิชาไม่ได้ ช่างเถอะ เขาตรวจคนไข้อยู่
ไปเจอคุณป้า ช็อกค่ะ ไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปขนาดนั้น
ก็นะ ป้าดูเหนื่อยๆ
แต่เขาก็อยากคุยด้วยนะ เค้าก็อยากคุย
แต่ก็งงๆ ไม่เห็นจะเหมือนหมอบอกเลยนี่หว่า
หมอพูดซะตกใจอ้ะ ว่าไม่ไหวแล้วๆ
แล้วก็เค้าก็เช็ดตัวป้าไรงี้ เก้ๆกังๆมากฉัน – -“
กลัวป้าเจ็บอ้ะ
รู้สึกเขาจะงดอาหารป้า กินได้แต่น้ำกับยา
เค้าคิดว่าไตกับตับคงจะไม่ไหวแล้วละ
ก็ไม่รู้ ป้าคุยเหนื่อยจนหลับอ้ะ
เค้าก็เลยขอไปทำธุระต่อ

แล้วก็ไปร.พ.วชิระ ไปสมัครสอบแพทย์ศาสตร์
ที่สมัครอยู่ชั้น 6 ก็ต้องขึ้นลิฟต์
โดนด่าในลิฟต์ด้วยแฮะ
ว่ามาขึ้นลิฟต์ตัวนี้ทำไม ชั้น 6 มันขึ้นลิฟต์อีกตัวได้ เร็วกว่าด้วย ลิฟต์ตัวนี้มันสำหรับชั้น 7 ขึ้นไป
เค้าก็งงดิ จะไปรู้ไหมเล่า แต่ก็ไม่เป็นไร เค้าว่าเรื่องนี้มันก็ฮาดี
แล้วก็ขึ้นไปสมัคร
เจอคุณป้าคนนึงก็พาลูกเขามาสมัครเหมือนกัน แต่คุณสมบัติไม่ผ่าน
เค้าก็ชวนคุยอะแหละ
แล้วก็สมัครๆๆเสร็จก็กลับบ้าน
เร็วดี

วันนี้โลตัสมีมหกรรมอาหาร?
ไม่รู้เลยไปซื้อผักโขมอบชีสมากิน
เซงๆเล็กน้อย คนขายทำเหมือนณิชาไม่มีเงินซื้ออ้ะ
ผิดไหม???? ที่ข้าพเจ้าประเมินว่ามันเท่านั้นอ้ะ
ตอนแรกหยิบแค่ 20 ไง แล้วชีก็พูดขึ้นมาแบบหน้าตาบอกไม่ถูกอะ
แต่เค้าแปลการกระทำนั่นว่ามีเงินปะเนี่ย?
ถ้ามีแบงค์พันจะหยิบจ่ายไปแล้วนะเนี่ย แต่เผอิญว่าก็ไม่มีจริงๆแหละ
มีแต่แบงค์ 20 ฮ่าๆ
ตั้ง 50 แหน่ะ
แล้วเค้าก็ซื้อมากิน กินคำแรกนี่…อู้ว ไม่ได้เงินณิชาอีกแน่
เลี่ยนโคด อยากได้ซอสมะเขือเทศมากๆ

พรุ่งนี้หยุด แฮปปี้จริงๆ อ่านหนังสือสินะอ่านหนังสือ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s