Tsunami // Hope to the end

O.o!!
ป้าชื่นดู Paradise Ranch ด้วยอ้ะ
ไม่คิดว่าจะมีเพื่อนดูหนังดงบังนะเนี่ย
ดีใจมาก
พระเอกหล่อ ^^
เอาจริงๆเค้าว่าชางมินเป็นคนที่ถ่ายรูปไม่ขึ้นวะค่ะ
คือถ่ายออกมาแล้วก็เฉยๆไรเงี้ย แต่จริงๆตัวจริงหล่อมาก >///<

นั่งดู memories in 2010 ของ JYJ
ในที่สุดก็มีอะไรแบบนี้ออกมา เป็นไลฟ์แบบโฟกัสกล้องไปที่คนๆเดียว
เค้าอยากดูมานานและ ดูจากพวกแฟนแคมแล้วไม่ค่อยชัด
อันนี้มันชัดแจ่มมากอ้ะ ดูแล้วแบบเง้อออ
เค้าอยากดูเพระาเค้าอยากรู้ว่าแต่ละท่อนดงบังร้องอะไรกันแล้วร้องเสียงไหน
ถ้าเห็นปากชัดๆมันจะช่วยให้เข้าใจได้ง่่ายขึ้นหน่ะ
ดูของแจจุงแล้วแบบ กล้องซูมใกล้มาก
แม่งงง ผู้ชายอะไรวะคะผิวโคดดีอ้ะ ขาว และเนียนมาก >///<
ดีมากอ้ะ
ยุนนี่ขาวแล้วนะ เห็นในรูปดำๆจริงๆขาวมาก
แล้วคิดดูแจขาวกว่ายุนมากมากอ้ะ
แล้วสำคัญมาก
ร้องงเพลงโคดเทพ สุดยอดดดดดด
เฮ้ออ ฟังแล้ว มันเป้ะอ้ะ
แต่เวลาดูแบบนี้แล้วชอบแลบลิ้นตามแจอ้ะ ฮ่า ทำไมต้องแลบลิ้นบ่อย?

เราควรจะรอคอยต่อไปแบบเงียบๆ

teaser เพลงใหม่ซักเพลง หัวมันเขียนว่า 이것만은 알고가
แต่เพลงข้างในเป็น Keep your head down
มีเพลงใหม่ไม่กี่วิตอนสุดท้าย ใช้เพลง Before you go เปล่าวะคะ (แต่แปลจากป๋ากูมันไม่ใช่นะ)
สรุปว่าใช่หน่ะนะ
เพลงมันไม่ดราม่านะ แต่ชื่อเพลงนี่มันชวนดราม่ามาก
10/10 ให้ชางมิน เฮ้ย หล่ออ้ะ เหมาะกับอะไรฮาร์ดคอร์แบบนี้มากๆ ทำหน้านิ่งได้ไฮโซที่สุด
และท่าทางยิงปืนได้ใจไปเลยอ้ะ นุ้งมินหล่อมาก ><
แต่ฮาหน้ายุนมากอ้ะ ไม่รู้สิ จะหล่อนะถ้าทำหน้านิ่งๆเท่ๆ ฮ่าๆ มาเฟียเย็นชาจะเป็นอะไรที่เหมาะมาก
แต่มันไม่ใช่
ชองยุนโฮยังคงจัดเต็มทุกๆงาน ดูเต็มที่กับชีวิตไปนิดนึง เก๊กนิดก็ดีนะ ฮาหน้ายุนจริงๆนะ – -“
แต่ท่าทางให้ 10/10 นะ เค้าชอบดูคิวบู๊มาก เตะได้ดูดีมาก
อยากให้มันเป็นหนังมากๆ ไม่ใช่แค่ MV

แฟชั่นแอร์พอร์ตของปาร์คนี่สุดๆจริงๆอย่างที่ใครๆเขาก็ว่าแหละ ไม่ใช่ปาร์คแต่งไม่ได้นะ

พรุ่งนี้ผู้ชายมานี่หน่า คอนก็พรุ่งนี้แล้ว เฮ้อออออ
รู้สึกเสื้อแดงกับเสื้อเหลืองจะชุมนุ่มนะ
ฮ่าๆ แคสกับพรีมาดอนน่าคงต้องระวังเรื่องเสื้อ – -“
อีกอย่าง พรุ่งนี้น่าจะฝนตก เพราะผู้ชายมาทีไร ต้องฝนตกทุกที ไม่รู้เป็นอะไร

น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว

วันนี้ก็ยังไมได้ไปตรวจสุขภาพ เกิดเหตุขัดข้องเล็กน้อย

แผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่น
เฮ่ยยย ดงบังเป็นอะไรเปล่าวะคะ??
google กับ youtube มีแจ้งเตือนด้วย facebook น่าจะมีบ้างนะ

การทำ CPR มันมีประวัติศาสตร์ด้วยวุ้ย

ทำไมต้องถามว่าเค้าง่วงไหม?
จะคุยก็คุย อะเคร๊ ไม่มีคำถามอื่นแล้วเหรอ?
แล้วทำไมต้องคุยกัน? ไม่คุยได้ไหม
ไม่รู้สิ เราสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ
บางทีเค้าก็คิดอะไรชั่วร้ายแบบนี้หน่ะ
จริงๆ ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะ
มันดีกว่าพูดแล้วทำให้จับได้ว่า แค่หาเรื่องจะพูดหน่ะ
ถ้าจะคุยเรื่องมีสาระ กรุณาทำการค้นข้อมูลก่อนนิดนึง
อย่ามาพูดแบบไม่มีอะไรเลยแล้ว ไหลไปเรื่อยๆ
อย่าปล่อยไก่หน่ะนะ
หรือต้องการให้ถามอะไรกลับว่า “ทำอะไรอยู่เหรอ” ก็ไม่อยากรู้นี่จะถามทำไม?
เค้าไม่เข้าใจ

เมื่อวานอามชวนไปทำงาน 7-11
เฮ้ออ เค้ากลัวว่าเค้าจะมีธุระหน่ะสิ
อยากทำนะ

เมื่อวานอีกนัดดาด้ากับป้าชื่นมาช่วยกันคุยเรื่องหนังสือ
เพราะลงความเห็นกันว่าน่าจะดีกว่าถ้าประชุมด้วยกัน ไม่ใช่คุยกันผ่านเอ็ม
แบบนั้นมันสื่อสารช้า
มาถึงเค้าก็เสนอไปก่อนว่าอยากให้มีกี่หน้าประมาณไหน
จะได้คำนวณงบประมาณถูก เค้าอ้างอิงราคาจากเว็บๆนึง ซึ่งเป็นโรงพิมพ์ต่างจังหวัด
แต่เค้าก็คิดว่าถ้ากรุงเทพก็คงไม่เท่าไหร่หรอก ไอพวกที่จะเอาก็จ่ายกันอยู่แล้วประมาณ 500 คงพอไหว
เค้าก็เลยได้โอกาสขุดฟิคดงบังที่เคยซื้อมามายกเป็นตัวอย่างให้ดู
รู้สึกทุกเล่มส่วนใหญ่จะพิมพ์จาก fast-book เค้าก็กะว่าจะไปที่นี่แหละ
เลยไปได้เล่ม Fanbook เล่มแรกของยูซูพาราไดซ์ โหย เป้ะมาก อยากจะทำแบบนี้
ที่เอาฟิคให้ดูเนี่ยจะได้ดูด้วยว่าขนาดกระดาษ ความหนา สีสันเป็นยังไง
แล้วสุดท้ายก็มาลงตัวที่ขนาด C5 (ยาวน้อยกว่าสมุดนิดนึง)
ทั้งหมด 88 หน้า แบ่งเป็น สี 32 หน้า ขาวดำ 56 หน้า ปก 1 สี เคลือบด้าน
ประมาณ 420 บาท
แต่ปกยังไม่ลงตัว ไม่รู้จะเอา 4สี หรือ 1สี ดี 4สี ก็เพิ่มไม่กี่บาท
แล้วเค้าก็ดูดเผื่อพวกอยากจะสั่งแต่เห็นว่ามันแพงไป ถ้าขาวดำหมด 166 บาทเอง อาจจะทำกันก็ได้
จำนวนมันไม่มีผลเท่าไหร่อยู่แล้ว
…..
พอได้เรื่องจำนวนหน้าก็เลยมาวางว่าจะทำอะไรกันบ้าง
ก็วางๆกันไป แบ่งเป็นส่วนของห้อง และส่วนบุคคล
ส่วนบุคคลนี่เค้ากะวางไว้ให้เป็นกลุ่มๆไป ตอนแรกเค้าคิดว่าจะเลือกให้คนนี้ทำแบบนี้ๆๆด้วยซ้ำ
แต่คิดไปคิดมา เค้าว่าเป็นกลุ่มด้วยก็ดี มันจะได้สื่อถึงกลุ่มได้ด้วย
โดยเนื้อหาแต่ละกลุ่มเนี่ยมันจะต้องครอบคลุมประวัติเบื้องต้น สิ่งที่สนใจ
ความรู้สึกที่อยากบอก และอาจเผาเพื่อนโดยเขียนให้เกี่ยวข้องกับตัวเองได้
เนื้อหาโดยรวมเหมือนกันแค่แตกต่างกันตรงวิธีนำเสนอ
กลุ่มเค้าเป็นบทสัมภาษณ์ ถามตอบ อยากทำคล้ายๆ talking head ของ a day นะ คำถามคงต้องคิดให้มันเป็นแบบที่ต้องการ
กลุ่มดาด้า เป็น mind maping เกี่ยวกับตัวเอง
ของบัวแพร กอล์ฟอาม ก็เป็นเหมือน สัมภาษณ์คู่หูดูโอ้ เผากันเองได้
กลุ่มวิว เอาตัวอักษรในชื่อมาเขียนขึ้นต้นให้คำนิยามตัวเอง
อธิบายไม่ถูก แต่เอาเป็นว่า เรา 3 คนเข้าใจ ต้องไปหาวิธีสื่ออีกที
ปัญหาคือกลุ่มฮิม – -“ ตอนแรกวางไว้ว่าเด๊๋ยวแต่งนิทานให้เรื่องนึงผูกเรื่องเพื่อนำเสนอสมาชิกแต่ละคน
แต่ไปๆมาๆเค้าก็คิดว่ามันลำบาก
เลยเปลี่ยนเป็น 48 ข้อกับเรื่องของเขา อะไรทำนองนี้
ฮิมมาต่อเหลือ 30 แต่เค้าก็ต่อให้เป็น 33 เค้าชอบเลขนี้ ไม่มีอะไร
แล้วไปๆมาๆฮิมมาขอตัวอย่าง เค้าก็เลยนั่งนึกของเค้าเองไปให้
สรุปว่า เค้ารู้สึกอยากทำแบบนี้มากกว่าแฮะ
…..
แบบนี้ๆ
1. ชื่อ ณิชา ได้มาจากชื่อพ่อกับแม่รวมกัน ไม่มีความหมายใดๆ แต่คุณแม่ก็บัญญัติขึ้นมาให้ว่าคือ “ผู้หญิงที่มีความรู้”
2. จริงๆชื่อเล่นชื่อแตงกวา ฝรั่งสงสัยว่าทำไมชื่อเล่นยาวกว่าชื่อจริง แถมไม่มีใครเรียกแตงกว่าซักคน ใครๆก็เรียก นิ กัน
3. จากการประกวดพานไหว้ครูตอน ม.5 ทำให้รู้ว่า เรื่องสวยๆงามๆมันอาจจะไม่เข้ากับเค้า
4. ได้เป็นหัวหน้าห้อง ตอนแรกภูมิใจอยู่ลึกๆว่ามันยิ่งใหญ่ซะเหลือเกิน แต่สามปีผ่านไปก็เพิ่งรู้ว่า หัวหน้าห้อง=เบ๊ดีๆนี่เอง – -”
5. อยากเป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แต่ตอนนี้ก็ยังคงชอบผู้ชายอยู่
6. ชอบเปิดประเด็น….และราดน้ำมันลงบนกองไฟ บางครั้งมันก็สะใจดีพิลึก อุวะฮิยะฮ่าๆ
7. อยากเป็นหมอ เภสัช นักวิทยาศาสตร์ นักดาราศาสตร์ โปรแกรมเมอร์ ช่างภาพ ขายเบเกอรี่ นักร้อง แดนเซอร์ ผู้กำกับหนัง ครู นักบิน
อะไรทำนองนั้น เค้าว่าถ้าให้เค้าทำเองเค้าจะเขียนแบบนี้ได้ดีกว่า
ให้นั่งสัมภาษณ์ตัวเอง มันต้องคนอื่นมาสัมภาษณ์หน่ะถึงจะสนุก
……
กลับมาเรื่ิองหนังสือรุ่นต่อ
แล้วก็มีประวัติโรงเรียนและประวัติโครงการหน้านึง (ยัดๆไปให้มันอยู่รวมกัน เปลืองมาก ไม่อยากมีเลย)
มีหน้าครูที่ปรึกษาและความรู้สึกเล็กๆน้อย
ด้วยความที่เค้าอยากให้มีชื่ออาจารย์อีกหลายๆท่าน เลยจะทำเป็นหน้าขอบคุณหน้านึง ถึงทุกอย่างที่จะขอบคุณ
มี Timeline กิจกรรม/เหตุการณ์สำคัญทั้ง 3 ปี
แล้วก็มีเหมือนความเรียงบรรยายเกี่ยวกับ ม.4/5/6 อย่างละหน้า
โพลที่สุด ซักหน้านึง อาจจะทำใหม่ ของเก่ามันดราม่าไป
แล้วก็มีเผาเพื่อน
แล้วต่อด้วยส่วนเดี่ยวๆของแต่ละคนแล้วก็ตัดมาหน้าสีจะทำคือๆกับ photobook
แล้วก็มาเป็น ตาราง contact ข้อมูลเอาไว้ติดต่อ (มันจะได้รวมกันเป็นระเบียบที่เดียว)
จบ
……
ปัญหาหนึ่งคือรูปส่วนหน้าสีมันหารูปลำบาก
รูปที่ส่งมามันไม่ค่อยชัด บางรูปท่าทางใช้ได้แต่ความละเอียดมันไม่ได้จริงๆ ไปพิมพ์แล้วมันจะเลวร้ายมาก
รูปที่มีทำใจไม่ได้ถ้าจะต้องเอาลง มันก็มีบ้างทีผ่าน
เลยจะนัดกันมาถ่ายรูป ซึ่งยากมากกกกกก
ห้องเราไม่มีรูปรวมครบ 35 คนซักรูปเลยด้วย เค้ารับไม่ได้ถ้าหนังสือรุ่นจะไม่มีภาพรวมเลยหน่ะ
จริงๆถ้าไม่คิดอะไรมากก็คงได้แหละ
แต่ไหนๆก็ไหนๆ ทำให้มันดีๆไปเลยน่าจะดีกว่า
แล้วรูปเดี่ยวแต่ละคนอีก – -“
เรื่องเยอะ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมห้องเราเรื่องเยอะกันมากๆ
หรือเค้านั่นแหละเรื่องมากเอง
เราไม่เข้าใจกันหน่ะ
……
แล้วก็ลองร่างรายละเอียดคร่าวๆของกลุ่มดาด้า
ทำงานต่อได้ไม่เท่าไหร่เค้าก็ว่ามันดึกแล้ว เลยให้ดาด้ากับป้าชื่นกลับบ้าน
3 ทุุ่มแล้วอ้ะ
วันอาทิตย์คงได้มาทำต่อ

เกลียดคนที่ทำไม่รู้ไม่ชี้ ทำตัวเฉยๆ เรื่องมันจะได้ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับฉัน
จริงๆแล้วจะทำหน่ะฉันทำได้ แต่ฉันทำไม่เป็นน่าจะดีกับฉันมากที่สุด อะไรแบบนั้น
ทั้งๆที่มันก็เป็นเรื่องของตัวเองหรือคุณมีส่วนร่วมด้วย
ฉันรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ฉันจะทำแบบนี้หน่ะ ใครจะทำไม
รวมถึงพวกติดต่อยาก และพวกเรื่องมากแบบนี้ก็ไม่ได้แบบนั้นก็ไม่ได้
ไม่รู้สิ เขาไม่รู้คงไม่ผิดสินะ
แต่เค้าหัวเสีย และไม่พอใจมากๆ มันเซงหน่ะ
ใช่พวกคุณไม่ได้ขอร้องให้ฉันทำ ว่าง่ายๆ เสือกเองก็ทำไปดิ
แต่บางทีเค้าก็ต้องการความเมตตาเล็กๆน้อยๆ เผื่ออะไรๆมันจะได้เบาๆลงไปบ้าง
งานทับตายแล้ว
แต่ทั้งหมดทั้งปวงเค้าถือว่ามันอยู่ที่คนบริหารนั่นแหละ
ซึ่งก็คือเค้าเอง
ถ้าเค้าบริหารดีๆมันจะดีเอง เค้าทำให้มันเป็นแบบนี้เองนั่นแหละ
แต่เหนื่อยนะเนี่ย ถ้ามันลำบากมาก เค้าก็อาจจะเลิกทำไปเลยมั้ง
ไม่สบายใจ ทำแล้วงานออกมาไม่ดี เค้าก็ไม่อยากทำ เสียเวลาเปล่าๆ
หนังสือรุ่นไม่มีไม่ตาย

มันสุดจะทน

เค้ายังมีงานรออีกชิ้นคือ หนังสือรวมเล่มโครงงานและงานวิจัยของห้องเรา
ไม่รู้ลบกันไปยัง ถ้าลบนี่จบเห่เลย
แล้วพอคิดถึงของกลุ่มเรย์แล้วยิ่งเครียด – -“
ไอที่หนาๆหน่ะ ไม่รู้จะใส่มาทำไม ใส่เพื่อ? มันไม่ได้เกี่ยวอะไรนักหรอก
แล้วต้องมานั่งจัดหน้า+รูปแบบของทุกกลุ่มให้เป็นแบบเดียวกันอีก
มันเยอะนะ
ชีให้ไปทำแบบส่งโรงพิมพ์พิมพ์เป็นหนังสือนะฮ๊าฟฟฟถึงปริ้นธรรมดาหรือเข้าโรงพิมพ์
มันก็ต้องจัดรูปแบบใหม่หมดนั่นแหละ
อีกที เค้าเกลียด Angsana New

ทำไมเค้าถึงทำ
ได้รับมอบหมายมาอีกที
อัดอั้นมาก
เค้าก็คนนะ มีสิทธิ หน้าที่ เสรีภาพ มีสมอง มีมือ มีเท้า เท่ากับคนอื่นนั่นแหละ
ทำไมถึงมีคนที่เฉยๆได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไร
รู้สึกผิดกันบ้างไหมที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
หรือคิดว่าเห้อะ ก็ดีแล้ว จะหาเรื่องใส่ตัวทำไม ปล่อยพวกนั้นทำไปสิ
เพราะคิดงี้ไงงานมันถึงได้มาหนักอยู่ที่กลุ่มเดิมๆ หน้าเดิมๆ
ไอพวกสบายแม่งก็สบายตลอดศก
อ้างว่าสอบอ้างว่ามีธุระอ้างว่าอ่านหนังสือ ข้ออ้างๆๆๆ
ไม่คิดเหรอว่าเค้าก็มีเหมือนกันนั่นแหละ เค้าไม่ต้องอ่านเหรอ ธุระเค้าไม่มีรึไง
มันไม่ใช่ว่าคุณทำไม่ได้หรอก คุณไม่ทำมากกว่า และไม่มีความคิดที่จะทำ
เค้าเคยคิดว่า เขาอาจจะกลัวว่ามันอาจจะไม่ถูกใจเรา เลยอยู่เฉยๆ
แต่อย่างน้อยขอร้องว่าช่วยให้ความร่วมมือ
ขอแค่ความเห็น เงียบกริบ นี่มันคืออะไร เฉย นิ่งมาก
ให้ความร่วมมือแค่นี้ ยังให้กันไม่ได้เลย
แล้วจะให้เค้าทำยังไงต่อ??
มันหมดแรงจะทำ เพราะเค้าก็ไม่รู้จะทำยังไงให้คุณช่วยได้ ในเมื่อคุณๆไม่คิดจะช่วย
ไม่ทำอะไรเลย
ไม่รู้จะทำยังไงต่อ
ถึงเค้าพูดแบบข้างบนไปตรงๆก็คงไม่มีใครรู้สึกอะไรอยู่ดี
เค้าคงดูงี่เง่ามา จะเวิ่นเว้อให้ได้อะไรขึ้นมา?
เค้าแค่อัดอั้น
แคร์บ้างอะไรบ้างก็จะดีนะ

เรื่องนี้มันเริ่มด้วยที่เค้าพิมพ์รายละเอียดใส่ในเฟซด้วยแหละ
ว่าจะทำแบบนี้ๆๆๆ มีไอเดียว่างี้นะ
จะเอาไหม หรืออะไรยังไง เสนอมาได้ควรเพิ่มลดปรับปรุงตรงไหนไหม
เพราะเค้าคิดว่าควรจะนำเสนอข้อมูลให้ก่อนที่จะให้คนตัดสินใจอะไร
แล้วไง พอถามเอาไงดี จะทำแบบไหน มีใครคิดเห็นว่าไงบ้าง
ไม่มีเสียตอบรับ
เห็นว่าถามรวมๆอาจจะงง เลยถามเจาะๆเป็นส่วนๆ
ก็ยังปรากฏว่ายังไม่ได้อ่านอะไรเลย
คือคุณไม่สนใจมันนั่นแหละ
เค้าเขียนงงรึเปล่า? อย่างน้อยก็ช่วยบอกว่า งง ก็ได้
เดี๋ยวเค้าอธิบายเพิ่มก็ได้
ช่วยตอบคำถามเค้าหน่อยได้ไหม ไม่ใช่เงียบแบบนั้น
เสียใจมาก

แล้วก็พวกทำเหมือนเป็นคนดีอีก
เหมือนจะดีนะ เอาจริงๆก็ทำเหมือนที่เค้าว่ามานั่นแหละ
ไม่ได้แตกต่างกันเลย

หวังว่าสิ่งที่เค้าคิดมันจะเป็นเรื่องที่เค้าคิดไปเองอีกซักครั้ง

สุดๆจริงช่วงนี้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s