a minute

บางทีรู้สึกอะไรก็พูด ๆ ไป

อยากบอกอะไรก็บอกไป

เพราะเราก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง

ไอคำแนะนำเนี้ย ไม่ได้ทำเองมันไม่รู้สึกจริง ๆ นะฮะว่าเป็นยังไง ^_^

ฮะฮ่าา มีความสุข

รักป้ะป๊าจัง

รู้สึกขยันขึ้นอีกนิด หลังจากมีตัวขี้เกียจมาเกาะอยู่เป็นเวลานาน

มหากาพย์ความนอยด์

แม้ว่าวันนี้เป็นวันที่หนาวมาก และ บัดดี้ข้าพเจ้าทำเอานอยด์ทั้งวันเลย

นอยด์ตั้งแต่ มีเรียนตอนแปดโมงครึ่งแล้วตัวเองตื่นแปดโมงยี่สิบห้า

ใส่ตีนหมาไปเรียนเลยฮะ ถ้าห้องเลคเชอร์จะอยู่ชั้นห้า

นั่งหอบพร้อมกับจดเลคเชอร์ ทันนะ เข้าสายห้านาที ทันสไลด์แรกอ้ะ

จบคลาสเจ๊บัดดี้มาขอให้ปริ้นปกรายงานให้

คือตรูก็งงว่าทำไมทำรายงานได้ แต่ทำปกไม่ได้

รูปแบบปกที่ อ. ให้มา ตัวคุณเธอก็เอาไปนะ ที่เค้ามีนี่ถ่ายรูปเอา

เค้าก็เลยบอกไปว่าปริ้นเตอร์ไม่สามารถทำงานได้

(แหลไปหน่อย แค่หมึกมันใกล้จะหมด ไม่มีเวลาไปเติม จะเอาไว้ปริ้นงานสำคัญหน่ะ)

สุดท้ายเจ๊แกก็บอกว่างั้นก็เอาไฟล์ใส่ยูเอสบีมาก็ได้ เดี๋ยวฉันไปปริ้นให้

นอยด์อีกรอบ งื้ออ ปกติใครมาขอให้ทำอะไรเค้าก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ

ไอที่ปฏิเสธอ้ะ แปลว่าไม่อยากทำไง

เธอจะกลับหอใช่ไหม รีบมา ม. นะ ฉันต้องปริ้นก่อนไปเรียนไง

ฟังแล้วรู้สึกแย่นิดหน่อย

แต่เค้าก็ทำนะ ปฏิเสธคนลำบาก แต่ถ้าไม่ทำจะรู้สึกแย่กว่า

กลับหอมา พิมพ์ ๆ เอาไฟล์จัดใส่ USB ไป

โทรไปบอกให้เจอกันที่ร้านปริ้นเลย เจ๊แกก็บ่ายเบี่ยงมาเจอห้องสมุดนะ

ณิชาเลยบอกไปว่าก็ไปปริ้นเลยไม่ดีกว่าเหรอ แบบทำไว้ก่อนไง

เจ๊กก็เถอะหน่า เจอห้องสมุด

เค้าก็ เออ ๆ สรุปก็ไปนั่งอ่านหนังสือไง

ณ จุด ๆ ก็โอเคกับการชวนไปอ่านหนังสือ

แต่ที่ไม่โอเคคือ ทำไมณิชาต้องกลับหอไปนั่งพิมพ์ให้เจ๊แก

แล้วเจ๊แกมานั่งอ่านหนังสืออยู่นี่ (อ่อ ตรูไม่ต้องอ่านสินะ)

ห้องคอมใน ม. ก็มี ก็พิมพ์ได้ป้ะ? อ่อ ไม่มีรูปแบบเด๊๋ยวพิมพ์ผิด

แล้วทำไมไม่เตรียมมาฟะ? แบบตัวเองก็มี แบบ ณ จุด ๆ นั้น นอยด์มากอ้ะ

เข้าใจฟิลล์ต้องนั่งอ่านหนังสือข้าง ๆ คนที่ทำให้ตัวเองนอยด์ป้ะ?

แล้วเวลาเจ๊แกอ่านนะ ชอบอ่านออกเสียง คือแบบแม่งยิ่งโคดนอยด์อ้ะ

สุดท้าย พอซักบ่าย เค้าก็เลยถามว่าเมื่อไหร่จะไปปริ้น? เด๊๋ยวไปสายนะ

เจ๊แกก็อ่านก่อน ๆ เดี๋ยวไปปริ้นนะ

ไฟล์ชื่ออะไร โฟลเดอร์อะไร ตรูก็บอกไป รีบ ๆ ไปทำซะ

ณิชาจะได้หายนอยด์ หนูบอกละเอียดมากนะ วาดรูปกันเหนียวให้ดูด้วย

ชีก็ออกไปปริ้น กลับมาถาม ทำไมไม่เห็นมีไฟล์เลย

นอยด์ นอยด์ นอยด์ ก็บอกไปแล้วไงโฟลเดอร์นี้ ไฟล์ชื่อนี้ จดให้แล้วด้วย

พอซักประมาณบ่ายครึ่ง คุณเธอก็ยังไม่ไปปริ้นอีกรอบซักที

ตรูก็เลยถาม เอิ่ม ไม่ไปปริ้นเหรอ เด๊๋ยวไปสายนะ

เราเริ่มเรียนบ่ายสอง ต้องนั่งรถไปชานเมือง ต้องต่อรถนะ บลา ๆ

ชีก็อีกสิบห้านาทีนะ นอยด์อะเกน ความนอยด์กำลังพุ่งเป็นกราฟเอกซ์โป

จนบ่ายสี่สิบ ตรูเลยถาม ไปได้ยังอ้ะ? พร้อมทำหน้าแบบ เมิงจะเสด็จได้ยัง??

ชีก็เออ ๆ โอเค ๆ ขอจบพารากราฟนี้แปบนะ ยังจะผลัดอีก

เค้าก็เลยเก็บของแล้วออกมาเลย

เท่านั้นแหละ ชีถึงได้กระวีกระวาดเก็บของ (ถ้าตรูไม่ลุก ก็คคงจะอีกพารากราฟนะแหง ๆ)

แล้วคือตัวเองก็ของเยอะ เสียเวลาเก็บ ทำไมไม่เตรียมนู่นเตรียมนี่ก่อนฟะ

แล้วก็ต้องไปปริ้นงานเจ๊แกอีก

ไปรอรถเมล์ ต่อรถอีก รถเมล์ไม่จอดอีก แล้วมีสายเดียวที่ไปที่นั่นได้

เออค่ะ สรุปไปสายครึ่งชั่วโมง นอยด์มาก

มันไม่ใช่เตือนครั้งแรกว่าให้รีบไปทำธุระของเธอได้แล้ว เราจะสายนะ

มันหลายครั้งไง

แล้วไอเรื่อง “แปบนึงนะ ๆ” ที่ทำให้ไปเรียนสาย มันไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งแรก

ดีนะ เจ๊น่ารักบอกว่าเห็นพวกเธออยู่ที่ป้ายรถเมล์ค่ะ

รอรถ อ.เลยบอกไม่เป็นไร แต่รถมันไม่จอดค่ะ

พอไปถึง เพิ่งนึกได้ กล้องถ่ายรูปหายไป หาแล้วหาอีกก็ไม่มี

เลยคิดว่าลืมไว้ที่ห้องสมดแน่ ๆ พอเลิกปุ๊บก็เลยจะรีบกลับไปดู กลัวหาย

แล้วเจ๊แกก็บอกว่า “แปบนึง” อีกแล้ว ขอคุยธุระของเจ๊แกก่อน

แล้วคือเพราะรถมันมีสายเดียว

ถ้าพลาดไอคันทีกำลังจะออก ต้องรออีก 20 นาที

เค้าก็บอกไงว่าเค้ารีบ จะรีบไปดูกล้อง เจ๊แกก็ถามแล้วนะ

ได้คำตอบอะไร ๆ ที่ต้องการแล้ว ก็ยังด๊อกแด๊กต่อ หาคำถามมาถามอีก

สุดท้ายตรูก็เลย เดินออกมาเลย ไม่รอและแม่ง

ทำไมถึงได้รอ ก็มารยาทต่อเพื่อนไรงั้น แล้วเจ๊แกก็บอกให้รอไง

สุดท้ายก็คิดถูกที่เดินออกมาเลย เพราะเจ๊แกมาไม่ทันรถ

สุดท้ายมารู้สึกผิดบนรถเมล์ว่าอย่างน้อยก็น่าจะบอกว่าจะไปแล้วนะ

เจ๊แกโทรมา ถามว่า “เจอกล้องรึยัง”

แต่ ณ จุด ๆ นั้นพอได้ยินเสียงเจ๊เลยนอยด์อีกรอบ “ฉันอยู่บนรถ กำลังจะไปหา”

ซักพักพอตอนเย็น ๆ เจ๊แกก็โทรมาอีกรอบ โทรมาชวนไปดูอาจารย์ใหญ่ด้วยกัน มีคาบพรุ่งนี้ไง

แต่ ณ จุด ๆ นี้คือ ฉันไม่อยากจะนอยด์มากกว่านี้แล้ว ฉันไม่อยากไปกับเธอ เลยปฏฺิเสธไป

แล้วก็มานั่งรู้สึกผิดที่นอยด์เจ๊แก ถึงมันจะนอยด์มาก ๆ

แต่เหตุผลมันก็คือ มันทำให้เราลำบากแค่นั้นไง

เจ๊แกไม่ได้ผิดอะไร เราวุ่นวายใจไปเอง

แม้เราจะนอยด์ เหวี่ยง ๆ ใส่เจ๊ เจ๊ก็ยังคงมีน้ำใจ

ชอบโทรตามให้อ่านหนังสือ ให้ไปฝึกกับอาจาย์ใหญ่ตลอด

คือมีแต่ฝั่งเราที่นอยด์ไปเอง เหมือนหาอะไรมาทับอก

ธรรมชาติของมนุษย์เราก็ไม่ว่า ๆ ตัวเองผิดหรอก

แต่เคสนี้พยายามจะคิดว่าตัวเองก็มีส่วนผิด จะได้ไม่นอยด์เจ๊แกมากเกินไป

แต่ยังหาไม่ได้

แล้วมันก็เลยรู้สึกแย่ที่ตัวเองคิดอะไรแย่ ๆ กับเพื่อนไปอะ

ยึดติดมากเกินไปสินะ ณิชา กำหินไม่ปล่อย T^T

เอาณิชาตอนเด็ก ๆ กลับมา คนที่ทำนู่นทำนี่โดยไม่คิดแง่ร้ายขนาดนี้ T^T

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลับมา วันนี้เวรทำความสะอาดเจ้าหญิง

เธอก็ไม่ทำอะไร ชอบทำกับข้าวเลอะเทอะ

บางอย่างใช่มันไม่มีอารมณ์จะทำตอนนี้มันก็ทำไม่ได้

แต่เวรทำความสะอาดมันเป็นหน้าที่นะ เธอต้องทำ

เหมือนที่ฉันทุกคนต้องทำเหมือนกัน

แล้วเจ๊แกก็ชอบทำบอกนู่นบอกนี่ บอกมีอะไรก็เคลียร์กันตรง ๆ ได้

แล้วเธอก็ไม่ชอบ

แต่พอบอกไป โอเคเธอบอกเธอเข้าใจนะ แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ทำ

รับรู้เฉย ๆ

แต่ใครทำอะไรแปลก ๆ ชีจะเข้าชาร์ทและตำหนิทันที

จนตอนนี้ณิชากับเมทยกระดับให้เธอเป็นควีนไปและ

ตลกเหอะ เธอทำกับฉันได้ แต่ฉันทำไม่ได้งั้นดิ

ก็ถ้าคุณปฏิบัติกับคนอื่นแบบไหน คุณก็ควรจะยอมรับในสิ่งที่คนอื่นปฏิบัติกับคุณแบบที่คุณทำกับคนอื่นด้วยนะ

ไม่ใช่ฉันทำได้ เธอทำไม่ได้

สิทธิเสรีภาพเราเท่ากันป้ะ??

นอยด์จริง ๆ วันนี้

ป.ล. ค้นพบแล้วว่าการเขียนไดอารี่เป็นการคลายเครียดและกำจัดตัวขี้เกียจ

เพราะจะได้ทบทวนแต่เห็นตัวเองว่าทำอะไรไปบ้างวัน ๆ นึง

เห็นว่าไร้สาระแค่ไหน งี่เง่าแค่ไหน

Real Nicha is back !!!! yeah that’s really me.

บลิน บลิน บลิน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s